Bu, Kilise Tarihi’nin önemli bir metni olan I. Toledo Konsili’nin İnanç Bildirgesi’nin Türkçe cevirisidir.

Giriş ve Bağlam

Birinci Toledo Konsili, MS 400 yılının Eylül ayında, İspanya’da Madrid’in yaklaşık 70 km güneyinde yer alan Toledo kentinde, Başpiskopos Patronus başkanlığında toplanmıştır.

Konsilin temel amacı, İber Yarımadası’nda hızla yayılan bir Gnostik sapkınlık olan ve Avilalı Priscillianus tarafından kurulan Priscillianizmle, özellikle de maddi dünyayı kötü bir tanrının eseri olarak gören düalist kozmoloji anlayışıyla ve insan ruhunun ezeli ve ilahi olduğu yönündeki fikirlerle mücadele etmekti.

Bu yanlış görüşlere karşı Teslis ortodoksisini yeniden teyit etmek üzere konsil, 21 beyan ve 12 aforozdan oluşan kendine özgü bir inanç bildirgesi kaleme almıştır.

Akademik açıdan dikkat çekici bir husus, filioque ifadesidir; günümüz uzmanlarının büyük çoğunluğu bu ifadenin metne sonradan, muhtemelen 589 yılında toplanan III. Toledo Konsili’nin etkisiyle, editoryal bir müdahale (interpolasyon) yoluyla eklendiği görüşündedir.

Bir başka tartışma konusu ise, bu inanç bildirgesinin gerçekten MS 400 tarihli konsile mi ait olduğu, yoksa muhtemelen MS 433 yılında Gallaecia piskoposu Pastor tarafından kaleme alınmış ve erken modern dönem editörleri tarafından yanlışlıkla I. Toledo Konsili’ne atfedilmiş bir metin mi olduğudur.

Her halükarda bu metin, erken dönem kilisenin pek çok bölgesel sapkınlıkla ve Teslis ile Mesih’in şahsiyetinin gizemini kavrama çabasıyla verdiği mücadelelerin bir kanıtıdır.

I. Toledo Konsili’nin İnanç Bildirgesi

1. Tek bir gerçek Tanrı’ya inanıyoruz: Baba ve Oğul ve Kutsal Ruh, görünenlerin ve görünmeyenlerin yaratıcısı. O’nun aracılığıyla gökte ve yerde var olan her şey yaratıldı.

2. Bu tek Tanrı, [tek bir] ilahi adıBu ifade, Matta 28:19’daki “ad” sözcüğünün tekil kullanımına dayanmaktadır; metinde “adları” değil, “Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adı” denilmektedir. Kilise Babaları, bu gramatik ayrıntıyı daha ilk dönemlerden itibaren Üçlübirlik öğretisine (üç kişi ama tek ilahi öz) işaret eden bir ipucu olarak yorumlamıştır. [taşıyan] bu tek Teslis’tir.

3. Baba, Oğul değildir; ama Baba olmayan bir Oğlu vardır.

4. Oğul, Baba değildir; fakat doğası gereği Tanrı’nın Oğludur.

5. Ruh da Paraklit’tir;Latince metin, burada İsa’nın Yuhanna 14:16.26; 15:26 ve 16:7’de Kutsal Ruh için kullandığı Grekçe παράκλητος (parakletos: “yardımcı”, “öğütçü”, “tesellici”) terimini aktarıyor. Tutarlılık ve çeviri doğruluğu açısından, söz konusu terim Türkçe çeviride de aynı şekilde muhafaza edilir. Kendisi ne Baba’dır ne de Oğul’dur, fakat Baba’dan (ve Oğul[’dan])Bu inanç bildirgesinin filioque (“ve Oğul’dan”) ifadesini içermeyen hiçbir el yazması bulunmamakla birlikte, söz konusu ifadenin, Kutsal Ruh’un Baba ile Oğul’dan çıkmasını kendi inanç bildirgesi ve kanonlarında açık ve kesin bir biçimde ele alıp savunan MS 589 tarihli III. Toledo Konsili’nden sonra, orijinal metnin müstensihleri tarafından sonradan eklendiği sıklıkla varsayılmaktadır. çıkar.

6. Öyleyse Baba doğurulmamış olandır, Oğul doğurulmuş olandır, Paraklit ise doğurulmamıştır fakat Baba’dan çıkandır.

7. Baba, sesi göklerden işitilmiş olandır: “İşte bu, sevgili Oğlum’dur, O’ndan hoşnut oldum; O’nu dinleyin.”Matta 3:17; 17:5.

8. Oğul, “Ben Baba’dan çıktım ve Tanrı’dan bu dünyaya geldim”Yuhanna 16:28. diyen kişidir.

9. Paraklit, Oğul’un kendisi hakkında, “Eğer Baba’ya gitmezsem, Paraklit size gelmeyecektir”Yuhanna 16:7. dediği kişinin ta kendisidir.

10. Bu Teslis, kişilerde ayrı, özde bir, güç, kudret ve görkemde bölünmez ve farksızdır.

11. Ondan başka, ister melek ister ruh ister herhangi bir kudret olsun, Tanrı olduğuna inanılacak hiçbir ilahi tabiat yoktur.

12. Dolayısıyla, Tanrı’nın Oğlu, kesinlikle her başlangıçtan önce Baba’dan doğmuş Tanrı olarak, kutsal bakire Meryem’in rahimini kutsamıştır, ve ondan, erkek tohumu olmaksızın vücuda getirilmış gerçek bir insanı üzerine almıştır.

13. İşte bu Rab İsa Mesih’tir.

14. O’nun bedeni, hayali veya yalnızca bir biçimden oluşan bir beden de değil, aksine somut [bir bedendir].

15. Ve O hem acıkmış, hem susamış, hem acı çekmiş, hem ağlamış, hem de bedenin bütün ıstıraplarını hissetmiştir.

16. Son olarak, çarmıha gerilmiş, ölmüş, gömülmüş ve üçüncü günde dirilmiştir.

17. Sonrasında öğrencileriyle birlikte vakit geçirmiştir.Veya “yaşamıştır”, “bir arada bulunmuştur”.

18. Kırkıncı günde göklere yükselmiştir.

19. Bu İnsan Oğlu aynı zamanda Tanrı’nın Oğlu olarak da adlandırılır; Tanrı’nın Oğlu ise Tanrı olarak [adlandırılır], İnsan Oğlu diye çağrılmaz.

20. Bununla birlikte, insan bedeninin dirilişine inanıyoruz.

21. İnsanın ruhu ise ilahi bir öz veya Tanrı’nın bir parçası değildir; aksine ilahi iradeyle [bedene] düşürülmemiş bir yaratıktır.Bu ayet, Priscillianizm’e (ve dolaylı olarak Origenes’in bazı öğretilerine) karşı yöneltilmiştir. İber Yarımadası kökenli, gnostik eğilimli bir hareket olan Priscillianistler, insan ruhunun ilahi özden pay aldığı ve bir ceza olarak fiziksel bedenlere “düştüğünü” öne sürüyorlardı. Bu heretik görüşe karşı, I. Toledo İnanç Bildirgesi, insan ruhunun düşüşe uğratılmış bir Tanrı parçası değil, insanla birlikte yaratılmış bir yaratık olduğunu tasdik etmektedir.

A1. Öyleyse her kim, bu dünyanın ve ona ait bütün unsurların Her Şeye Kadir Tanrı tarafından yaratılmamış olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A2. Her kim, Tanrı Baba’nın aynı zamanda Oğul ya da Paraklit olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A3. Her kim, Tanrı Oğul’un aynı zamanda Baba ya da Paraklit olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A4. Her kim, Paraklit Ruh’un ya Baba ya da Oğul olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A5. Her kim, insan İsa Mesih’in Tanrı’nın Oğlu tarafından üstlenilmemişVeya “benimsenmemiş” (Latince assumere). Bu ayet, Tanrı’nın beden alması gizemini ifade eder; ilahi ve ezeli Kelam’ın (yani Logos) insani tabiatı kendi şahsına almasını savunur. olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A6. Her kim, Tanrı Oğlu’nun, Tanrı olarak, acı çektiğiniHer ne kadar 451 yılında Kadıköy (Chalcedon) Konsili’nde tanımlanan terminolojiyi henüz kullanmasa da, bu ayet Mesih İsa’nın iki tabiatına -insani ve ilahi- dair gelişmekte olan bir anlayışı ortaya koymaktadır; O’nun insan olarak bedeninde acı çektiğini, fakat ıstırap çekmezlik özelliğine sahip ilahi tabiatında acı çekmediğini vurgulamaktadır. Bir sonraki ayetle karşılaştırınız. söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A7. Her kim, insan İsa Mesih’in, insan olarak, acıya duyarsızVeya “acıdan azade”, “ızdıraptan muaf”. olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A8. Her kim, Eski Yasa’nın Tanrısı’nın bir başkası, İncillerin Tanrısı’nın ise bir başkası olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.Bu, Markionculuğu kınamaktadır.

A9. Her kim, dünyanın, hakkında “Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı”Yaratılış 1:1. diye yazılmış olan Tanrı’dan başka bir Tanrı tarafından yaratılmış olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A10. Her kim, insan bedenlerinin ölümden sonra dirilmeyeceğini söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A11. Her kim, insan ruhunun Tanrı’nın bir parçası veya Tanrı’nın özü olduğunu söyler ve buna inanırsa, aforoz olsun.

A12. Her kim, Katolik Kilise’nin kabul ettiklerinin dışında herhangi bir yazının otorite sahibi sayılması gerektiğine inanırsa, ya da [böyle bir yazıya] saygı gösterirse, aforoz olsun.

“I. Toledo Konsili’nin İnanç Bildirgesi” Tanrı’yı Arzulamak ekibi tarafından birebir çeviri yaklaşımı esas alınarak orijinal Latinceden Türkçeye çevrilmiştir. Köşeli parantez içindeki notlar çevirmen tarafından alınmıştır.

Dipnotlar